Ik ben (g)een ouwe l….

Op de helft van je carrière en alweer afgeschreven? Kom nou!

In juli werd ik 45. Een memorabele leeftijd. Niet omdat het zo’n markant punt is als 30 (einde van je jeugd, althans: je kunt jezelf er dan écht niet meer achter verschuilen), of 50 (voor sommigen het begin van het einde, voor anderen gewoon een nieuw begin en – heel treurig – voor een enkeling gewoon het einde). Maar 45 is markant omdat je er zo’n 20 jaar werkend leven op hebt zitten en je mag nog 20 jaar verder. Kortom: het is op de helft van je werkend leven.
Op de helft! Hoe komt het dan dat ik me zelf heel jong, dynamisch en beweeglijk vind, met nog een leven voor me, maar op leeftijd als het gaat om de arbeidsmarkt. Begrijp me goed, dat vind ik niet zelf, maar ik denk dat anderen dat vinden. Ik switch nog geregeld van baan, voel me arbeidsmobiel, vind demotie en een salaris dat lager is dan de vorige baan niet erg. Ik zit nog midden in het doorontwikkelen en groei in mijn carrière. Maar dat verhoudt zich niet tot de gemiddelde perceptie aan werkgeverszijde: duur, minder flexibel etc.
Die perceptie loopt hopeloos achter op de realiteit. Mijn generatie – de verloren generatie die tiener was in de jaren ’70, van disco’s en alto’s, protestmarsen tegen kerngedoe – is de eerste postmoderne generatie, die inziet dat eeuwige groei en progressie onhaalbaar is, dat de wereld er naar de verdoemenis van gaat en dat meedoen in het spel belangrijker is dan winnen, die een leuke baan – die goed te combineren is met gezin en de balans tussen werken en privé faciliteert – verkiest boven de ratrace (want als je die wint ben je nog steeds een rat; ken er wel een paar helaas). Ik vind het dus oneerlijk vanuit die attitude min of meer mentaal afgeschreven dreigen te worden of vanaf 50 als onbemiddelbaar beoordeeld te worden. Het is mijzelf nog niet overkomen, maar ik wil ook niet met dat idee in het hoofd rondlopen. Daar wil ik vanaf. En ik wil vooral dat anderen, die er gevoeliger voor zijn dan ik, er vanaf komen. Maar wie regelt dat?
De vergrijzing helpt een handje, dat scheelt. En – al ben ik geen fan van de bananenrepubliek Balkendende (drie kabinetten in drie jaar…) – onder dit kabinet is de perceptie gelukkig wel iets opgeschoven. Maar ik denk dat recruiters, detacheerders, headhunters en interimbureaus hier een belangrijke rol kunnen vervullen. Als schakels tussen werkgevers en werknemers kunnen beide door hen beïnvloed worden, de één gemaand tot een andere perceptie van leeftijd, de ander gemaand tot aanpassingsvermogen en acceptatie van mogelijke demotie en in elk geval het flexibel opstellen. Het nemen van die rol is ook in het belang van de intermediairs zelf: in een vergrijzende samenleving ontwikkel je zo de eigen markt voor de nabije toekomst. Van een ver-grijzend naar een ver-grijnzend perspectief. Alvast dank voor de inspanning; kan ik er nog eens 20 jaar tegenaan! En met genoegen!

8 antwoorden
  1. Bas van de Haterd
    Bas van de Haterd zegt:

    Ik hoorde van het weekend op TV weer een verhaal over oudere werknemers en dat de overheid daar wat aan zou moeten doen. Men dacht b.v. aan fiscale maatregelen enz.

    Zelf denk ik meer aan gewoon goede voorlichting. Men stelt dat er meer ziekteverzuim is, maar… is dat zo? Ik heb er nog nooit onderzoek over gezien. Minder productief, is dat zo? Ik denk dat zeker in ‘kantoorfuncties’ het netwerk dat iemand van die leeftijd meeneemt gigantisch is en dus de productiviteit juist top is.

    Hoewel ik normaliter geen voorstander ben van een voorlichtingscampagne, is in dit geval dat denk ik al voldoende. Het weghalen van vooroordelen over oudere werknemers en het schetsen van een objectief beeld!

    Beantwoorden
  2. Lennert Bruin
    Lennert Bruin zegt:

    Ik heb hier maar een heel klein dingetje aan toe te voegen: Ik hoop dat ik in de toekomst niet ’te oud’ zal zijn om m’n geliefde hobby dagelijks in de praktijk te mogen brengen tijdens m’n werk. Het zou toch zonde zijn om de kennis die ik heb opgebouwd en waar ik zoveel plezier aan beleef weg te gooien om me ‘verplicht’ bezig te houden met iets waar ik geen kaas van gegeten heb en waar ik al helemaal geen zin in heb? Mijn inziens zou het om de motivatie van een persoon moeten gaan, niet om hoe oud hij/zij is of wie hij/zij toevallig kent.

    Beantwoorden
  3. Bas van de Haterd
    Bas van de Haterd zegt:

    Het is inderdaad een schandalige setting waarin ouderen in Nederland zitten. Te krankzinnig voor woorden, als je het objectief bekijkt. Een veel gehoord argument is dat ouderen (b.v. een 55 jarige) maximaal 10 jaar ergens zit. Maar een 30 jarige vertrekt gemiddeld na 3 jaar al.

    En dat ze duurder zijn. Waarom? Als je als werkgever een bepaald bedrag kan/wil betalen kan je dat die persoon bieden. Dan is het aan hem/haar daarop in te gaan. Zo niet, dan niet, maar om op voorhand al niets te bieden omdat je ervanuit gaat dat het te weinig is… tja.

    Ik heb overigens zelf niet zo lang geleden (jaar of twee) het omgekeerde meegemaakt. Perfect geschikt voor de functie, recruiter heeft me voorgedragen na het eerste gesprek, maar ik mocht niet bij het bedrijf op gesprek komen. Te jong. Want met mij (toen) 26 jaar had men niet het geloof dat ik de partners (was advocaten kantoor) zou kunnen overtuigen. Daar had je minimaal een 30’er voor nodig.

    Helaas is de leeftijdsperceptie in dit land erg hokjesgeestachtig. Zowel naar oud als jong, maar naar oud nog het ergste.

    Beantwoorden
  4. Bas Westland
    Bas Westland zegt:

    Beste Bruno en Henk, Voor wat het waard is, ik weiger (als intermediair) om op leeftijd te selecteren en probeer daar mijn klanten ook in op te voeden. Wat ik wel merk is dat leeftijd an sich steeds minder een issue wordt bij een hoop werkgevers. Ik plaats regelmatig kandidaten boven de 45 en ook 50 jaar oud.

    Nog een leuke anekdote van het tegendeel. Vorig jaar stelde ik een .Net ontwikkelaar voor van 47 jaar bij een klant. Reactie van mijn klant (een oud-collega die ik erg goed ken): “Een ontwikkelaar van 47, dat kan toch nooit wat zijn, anders had ie allang wat anders gedaan.” Nou, toen ben ik toch wel even boos geworden. De man had namelijk alle ontwikkelingen meegemaakt. Van mainframe via client/server naar web- en zelfs mobiele applicaties en van C via C++ naar C#/.Net. Nou, als je ingedut bent, dan lukt je dat echt niet. Trouwens, het feit dat ie de hele ontwikkeling bij

    Beantwoorden
  5. Henk
    Henk zegt:

    Ik herken het helemaal, ik ben pas 48 geworden.\nVorig jaar nog ben ik cum-laude afgestudeerd aan de universiteit van Liverpool als MSc in Informatica. Nu moet ik door een reorganisatie bij mijn huidige werkgever afvloeien en merk ik dat men bij sollicitaties al vaak zoiets heeft van “Nou die ander van 33 jaar oud heeft

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *